pieter marechal

Goud

Met nog 5 dagen te gaan op de spelen is ons land er nog steeds niet in geslaagd een medaille binnen te halen. De laatste hoop lijkt bij onze voetbalploeg te liggen. Een ironische situatie. De laatste jaren slagen onze voetbalploegen er met moeite nog om de Champions League halen, laat staan Europees te overwinteren. Onze Rode Duivels moeten het onderspit delven tegen voormalige Sovjetrepublieken en gaan kansloos ten onder bij landen zonder noemenswaardige competitie. Toch mogen de jonge Duivels het straks opnemen voor een bronzen medaille in de kleine finale. Onze laatste kans om ons te vervoegen bij Togo,Tadzjikistan, Letland en de andere landen die al een bronzen medaille hebben behaald. Om Chinees Taipei (= Taiwan) nog bij te halen zullen we er nog een tweede bronzen moeten bij behalen.
Organisator China doet het ondertussen zeer goed. Met 43 keer goud staat ze op kop. Amerika behaalt in totaal 3 medailles meer, maar eigenlijk telt vooral het goud. Cijfers tonen aan dat organiserende landen over het algemeen meer medailles behalen ten opzichte van vorige edities. Het zogenaamde home team advantage waarvan België jammer genoeg niet wist te profiteren tijdens het EK in 2000. Ook blijkt dat een autocratisch land gemiddeld 18 medailles meer weet te behalen dan een democratisch land. De kansen spreken dus in het voordeel van China, gezien ze op de vorige spelen het tweede meeste gouden medailles wonen. 4 minder dan de VS. Toch wou China niets aan het toeval overlaten. In 2000 lanceerde het 'Project 119', een campagne om in alle 119 disciplines van de spelen (ondertussen zijn het er 122) een rol te kunnen spelen. De spelen zijn nog niet voorbij, maar voor China lijkt het nu al een sportief succes. Hopelijk kan ook ons land zich straks nog optillen aan een troostprijs.

Topscheidsrechters

Vandaag staat in De Morgen (p. 12) een opiniestuk van het nationaal bureau. Hier kan je het lezen.

Bureauweekend

Afgelopen weekend kwam het nationaal bureau samen in de Duinse Polders te Blankenberge voor het jaarlijkse bureauweekend. Dezelfde locatie waar deze groep een jaar en 5 maanden geleden verkozen werd. Op mijn 'flickr'-account kan je enkele sfeerbeelden zien. (Klik hier.)

Zonen grijpen de wereldmacht

Vorige week stond een interview in Knack met Gunnar Heinsohn, de auteur van 'Zonen grijpen de wereldmacht'. Zijn stelling is simpel: daar waar een overschot aan zonen bestaat is er een potentieel voor opstanden en oorlogen. In samenlevingen met veel kinderen moeten eerste zonen minder risico's nemen om hun weg te banen in het leven. Derde en vierde zonen hebben het minder evident om een mooie positie te verwerven. Zij vormen een reservoir aan strijdkracht.
Een voorbeeld van zijn stelling: de Kruistochten. Voor een overschot aan jonge mannen werd toen een oorlog gezocht als weinig elegante oplossing om interne strubbelingen te voorkomen. De Kruistochten waren een perfect excuus om een teveel aan jonge ridders een "nuttige" bezigheid te geven. In hun thuisstreek waren de politieke, religieuze en militaire topposities al ingenomen door de eerstgeborenen. In de Oriënt kregen ze de kans op eer en glorie.
Met zijn stelling wil Heinsohn ook weerleggen dat het armoede en honger zijn die voornamelijk verantwoordelijk zijn voor opstand en oorlog. Wie honger heeft wil voedsel en heeft noch de tijd noch de kracht om in opstand te komen. Wie een volle maag heeft maar geen mogelijkheid krijgt de maatschappelijke ladder te beklimmen voelt zich onrecht aangedaan. Een demografische premisse vormt in deze de vruchtbare voedingsbodem voor een 'excuus' tot gewelddadige bezigheidstherapie. Oorlog of opstand. Er is altijd wel iemand die het potentiële menselijke strijdkapitaal met een religieuze of ideologische leuze voor zijn kar weet te spannen.
Heinsohn's stelling is niet waterdicht, wanneer het de mens en haar al dan niet bewust handelen betreft kan dat ook niet, maar het is wel een interessante invalshoek.

De vinger aan de pols

Interview in Brugs Handelsblad. Je kan het hier lezen.

15 juli

Er komt nog geen einde aan de woelige politieke tijden. Maar één ding is alvast duidelijk na de keuze van Leterme en CD&V: de gedane beloften primeren op de macht. Le nouveau CVP n'est pas arrivé.
Ons persbericht kan je hier lezen.

Narnia

Onlangs ging ik kijken naar 'Narnia, Prince Caspian'. Het tweede deel van de verfilming van de boeken van C. S. Lewis. De boeken behoren tot de betere van haar genre dat tegenwoordig hoogtij viert in de bioscoop. De verfilming van de trilogie van Lord of the Rings en het succes van de Harry Potter reeks opende de weg voor een revival van Narnia, The Golden Compass, Stardust,... Hierover schreef ik enkele maanden terug al een tekstje. Wie een echte fan is leest het best de Narnia boeken (al heb ik ze zelf niet allemaal gelezen). De twee eerste films weten op geen enkel moment de diepgang van de boeken, dat in wezen een verhaal over opgroeien en volwassen worden vertelt, te evenaren. Persoonlijk vond ik de films de moeite waard voor de dankzij ‘special effects’ tot leven gebrachte leeuw Aslan.

Respect voor de democratie

Woensdag heeft Nicolas Sarkozy zijn programma voor het Franse voorzitterschap toegelicht aan het Europees Parlement. Blijkbaar was het een unicum dat de voorzitter vervolgens tijdens het debat ook effectief bleef en zelfs alle vragen beantwoordde. De impulsen en invloed die een land tijdens haar voorzitterschap kan uitoefenen zijn niet gering. Het lijkt dan ook logisch dat een parlement het recht krijgt hierover vragen te stellen en een debat aan te gaan. Welke democratische instelling kan zijn taak uitvoeren als ze niet eens die mogelijkheid heeft. En welk signaal geeft een voorzitter die het parlement niet eens de waardigheid van een debat wil gunnen?
Sarkozy heeft het niet gemakkelijk in Frankrijk. Dat is ook voor een groot deel zijn eigen schuld. De Fransen willen een leider, geen mediafiguur. Zijn woorden en plannen wisten velen met enthousiasme te vervullen. Maar van een leider verwacht men eens hij verkozen is daden, niet enkel woorden. Er is voor Sarkozy in Frankrijk en Europa nog veel werk aan de winkel. Het respect dat hij betoont ten opzichte van het Europees Parlement toont dat de man de uitdagingen en het debat niet uit de weg gaat. In een democratisch systeem zou dat echter de normaalste zaak van de wereld moeten zijn.

Nationale Raad

Zaterdag gaat een extra nationale raad van JONGCD&V door. We bespreken er de politieke actualiteit (situatie 15 juli). Hoe staan jullie ten opzichte van de huidige gang van zaken en welk standpunt dient JONGCD&V in te nemen op het evaluatiemoment? Bepaal het mee. Plaats: Kapittelhuis, Lange Kruisstraat 4, 9000 Gent. Tijdstip: zaterdag 12 juli om 14u (tot 16u).

(En zaterdagavond gaat de "heetste BBQ van de zomer" door te Diksmuide. Meer info hier.)

Ronde van Frankrijk

De Tour de France is enkele dagen terug van start gegaan. Was het niet voor de blog van Jeroen dan had ik er misschien niet eens op gelet. Ik ben nochtans een fan van de glorieuze machtsstrijd met het hooggebergte en tussen de renners onderling.
Het lijkt wel alsof de tour dit jaar minder leeft. Het wielerevenement van het jaar lijkt haar glans verloren te hebben. De vele schandalen van de afgelopen jaren hebben daar vanzelfsprekend de hand in. Favorieten die elk jaar opnieuw betrapt worden op of met verdachtmakingen van dopinggebruik te maken krijgen: het maakt veel kapot. Niet enkel voor de tour maar ook voor de wielersport in het algemeen.
Vorige zondag werd de tenniskampioen van deze generatie, Roger Federer, na zowat de beste tennispartij aller tijden van zijn Wimbledon-troon gestoten door de 5 jaar jongere Rafael Nadal. De nummer 1 van de wereld, 12 grand slam titels op zijn palmares, verloor van de nummer 2, 5 grand slam titels. Een topsportdiscipline moet het van dergelijke momenten hebben. De strijd tussen de toppers en hun uitdagers, de toppers van morgen. Niets mooier dan een jonge held die de monumenten het vuur aan de schenen legt.
Wanneer in een sportdiscipline de toppers telkens weer van het toneel verdwijnen vanwege niet-sportieve redenen blijft een dergelijke uitdagingstrijd achterwege. Al snel verdwijnt dan ook de charme van die sport. Jammer.

Jo en Bart

Gisteren reikte JONGCD&V haar jaarlijkse Tijl-prijs (de prijs voor politieke moed) uit aan Jo Vandeurzen en Bart De Wever, de voorzitters van het Vlaams kartel tijdens de langste regeringsonderhandelingen die ons land ooit gekend heeft. Het kartel was gevormd door hun voorgangers, Yves Leterme en Geert Bourgeois. Vooral Leterme maakte van CD&V-NVA de grootste politieke speler in Vlaanderen en België. Het Vlaamse profiel, de schreeuw voor een noodzakelijke staatshervorming die het aanpakken van reële problemen zou mogelijk maken,... Het sprak de kiezer aan. Toen de confrontatie met de Franstalige partijen noodzakelijk was om tot een federaal regeerakkoord te komen bleek dat deze eisen aan de andere kant van de landsgrens op een 'non' stootten. Water bij de wijn doen in het belang van het land lijkt dan noodzakelijk. Maar je kan je kiezers geen Châteauneuf-du-Pape aanbieden en dan een Chateau Migraine schenken.
De voorzitters van het kartel hebben zo lang mogelijk voet bij stuk gehouden. Gisteren gaven Bart en Jo voor de camera's die naar Kortessem waren afgezakt nogmaals duidelijk mee dat ze er voor blijven gaan en dat het kartel niet onder druk staat. Zoals Annelies Verlinden het in haar overhandigingspeech stelde: hopelijk kunnen we Bart en Jo (en ik voeg daar zelf graag alle andere onderhandelaars van het kartel aan toe) volgend jaar opnieuw nomineren.
Blijkbaar werd de speech van Annelies overigens gesmaakt, toen hij vertrok kreeg ze van Bart De Wever zijn drankbonnetjes die hij nog over had.

Duurzaam

De laatste tijd is het een ware hype: duurzaamheid. Het begrip duurzame ontwikkeling werd bekend door het rapport uit 1987 van de 'Brudtland Commission'. De 'World Commission on Environment and Development'. Hun definitie is: "development that meets the needs of the present without compromising the ability of future generations to meet their own needs". Daarbij gelden milieu-, sociale- en economische aspecten. Duurzaamheid komt dan ook duidelijk voort uit het rentmeesterschap. Geen tijdelijke hype dus, maar een stevig gefundeerde visie met respect voor heden en toekomst.