“Ich bin ein Berliner.” Met deze woorden verhief J.F. Kennedy Berlijn tot symbool voor de grote strijd van zijn generatie. De strijd voor vrijheid en democratie. Berlijn werd toen letterlijk verdeeld door een muur. Aan de ene zijde bevond zich een Westerse democratie, aan de andere zijde een totalitair regime. Vandaag opnieuw, in Berlijn anno 2011, kan je de grote strijd van onze generatie bijna voelen.
Op het YEPP congres van mei 2011 kwamen vertegenwoordigers van jonge Christendemocratische en centrum-rechtse partijen uit gans Europa vier dagen samen in Berlijn. Uit elk gesprek bleek dat voor al deze jongeren de bezorgdheid nummer 1 de driedubbele tsunami is die op ons continent afkomt. De gevolgen van de vergrijzing, die grote kosten met zich zal meebrengen. De enorme staatsschulden. De uitdaging om competitief te blijven met de rest van de wereld.
In eigen land lijkt die groep tot m’n spijt nog steeds een minderheid. Dat blijkt zowel uit onze woorden als onze daden. Wanneer we het hier hebben over de richtlijnen die Europa ons oplegt om de zaken aan te pakken, spreken velen over het verlies van onze autonomie. Terwijl uit de woorden van ‘Europe’s number one’ Angela Merkel, zoals ze in Berlijn werd aangekondigd, blijkt dat haar ultieme doelstelling net het voortbestaan is van ons Europees model van welvaart en welzijn.
We moeten dringend wakker worden in ons land. Niet alleen zijn we onvoldoende mee de dijken aan het opbouwen. We zijn onszelf aan het verliezen in een moeras van onbeduidendheid. We blijven maar aanmodderen zonder tot concrete krachtdadige keuzes te komen. Die zijn vandaag echter geen luxe maar een absolute noodzakelijkheid. Tijdens vorige ontmoetingen was er bij buitenlanders waar ik mee sprak nog verbazing en zelfs bezorgdheid te merken over België’s onmogelijkheid om een regering te vormen. Vandaag vragen ze enkel lachend of het bij ons nog steeds zo’n boeltje is. They don’t care anymore.
Tijd om de handen uit de mouwen te steken. En de Millennials kunnen zich maar beter klaarmaken. Want volgens alle sprekers (van Merkel tot Martens) is het aan ons om dat te doen. Peter Jungen ging zelfs nog verder. Het lange applaus dat hem te beurt viel onderbrak hij met de melding dat we onze energie nog nodig zouden hebben om alle fouten van de vorige generatie recht te trekken. Volgens hem mogen we de babyboomers dan ook niet langer de ‘leiding’ toevertrouwen. De Millennials moeten het vandaag nog overnemen. Wie enkel ongevallen op z’n conto heeft, mag je niet langer aan het stuur van de wagen laten zitten.
Reacties