Met verbazing kijkt de wereld hoe de ene na de andere Arabische domino valt. Na Tunesië en Egypte is ook de dictatuur van Khadaffi in Libië hopelijk bijna voorbij. Ook andere opstanden blijven landen uit het Midden-Oosten en de Arabische wereld beroeren. De Arabische revoluties zijn begonnen.
Revolutie van jongeren
Niemand had dit kunnen zien aankomen? Toch wel. In de Arabische landen is op dit moment de helft van de bevolking nog jongere. Hoewel er door de olie veel rijkdom is in de regio, blijft die beperkt tot een heel kleine upper class. De economie scoort in die regio zo slecht, dat er geen jobs zijn voor de grote jonge generatie. Logisch dus dat op een bepaald moment deze jongeren op straat komen om een betere toekomst te eisen.
Iran '79
Zijn zij de ware kracht achter de verschillende revoluties? Of zijn het de religieuze moslimgroeperingen die hun kans zien? De Iraanse Revolutie van '79 boezemt velen angst in. Niet in het minst Israël. Zo bleek toen ik er begin maart een bezoek aan bracht. Eens de verschillende landen verkiezingen houden, hopen de Israelis, vooral dat er geen nieuwe regimes komen die de kant van Iran kiezen.
De kans dat het daar misloopt is natuurlijk reëel. Een democratie brengt meer met zich mee dan enkel verkiezingen. In Egypte is de vrije pers nog lang niet uitgebouwd. En politieke partijen met sterke wortels in de samenleving zijn er niet. Enkel het Moslim Broederschap kan terugvallen op een sterk maatschappelijk netwerk. In andere landen, zoals Tunesië en zeker Libië is de situatie nog erger.
Kansen
We moeten ons echter vooral focussen op de enorme opportuniteiten die er nu zijn. De revolutie komt voort uit mensen die een betere toekomst willen. Het Westen en Europa moeten dit voluit steunen. Dat Khadaffi ons van olie voorziet en onze vluchtelingen tegen zou houden zijn verschrikkelijke redenen om niet meteen de kant van de bevolking te kiezen. Zeker als Christendemocraten gaat onze aandacht altijd naar de mensen. Zij vechten nu voor de mogelijkheid om een samenleving uit te bouwen waarin ze zich kunnen ontplooien en een gelukkiger leven kunnen leiden. De instituten en regimes die dit verlangen onderdrukken, kunnen nooit onze vrienden zijn.
Democratie uitbouwen
Als drijvende kracht achter deze revolutie verwijzen velen naar facebook en twitter. Een romantische gedachte, maar de ware motor is de jonge generatie. Een generatie die helemaal niet zoveel verschilt van onze eigen West-Europese jonge generatie. Ze willen een toekomst. De mogelijkheid om naar eigen keuze een leven uit te bouwen. De middelen die ze gebruiken, tonen aan dat ze net als ons allen 'connected' zijn. En van die kracht maken ze gebruik om op te komen voor hun belangen.
We moeten dan ook manieren zoeken om deze jongeren te helpen in het uitbouwen van een sterke democratie. Enkel op die manier geven we ze de mogelijkheid om te voorkomen dat het land waar ze net voor gevochten hebben, eenzelfde weg opgaat als Iran na zijn revolutie.
Toen de muur en het ijzeren gordijn viel in 1989, hebben we de hand uitgestoken naar onze Oosterse buren. Ook de mensen in deze landen zijn onze buren. In een geglobaliseerde wereld is de Middellandse Zee namelijk niets meer dan een plasje water.
Reacties